Πληρώνουμε ενοίκια για δημόσιες υπηρεσίες όταν χιλιάδες δημόσια κτίρια παρακμάζουν και απαξιώνονται

2 Οκτωβρίου 2018 / TAGS:

«Πληρώνουμε ενοίκια για δημόσιες υπηρεσίες όταν χιλιάδες δημόσια κτίρια, παρακμάζουν και απαξιώνονται. Το δημόσιο δεν είναι ο καλύτερος μάνατζερ, αλλά λύσεις υπάρχουν αρκεί να ξεπεραστούν αγκυλώσεις, συμφέροντα, στερεότυπα».
Δείτε εδώ


«Να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες – πρώτες από όλους – ότι δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε από τους άντρες. Να στηρίξουμε και να στηριχθούμε στο φύλο μας. Οι ανισότητες και τα εμπόδια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αίρονται, ας αντεπιτεθούμε λοιπόν».

Δείτε εδώ


Το “σχολείο” του αθλητισμού» λέει ο ολυμπιονίκης Δημοσθένης Ταμπάκος «είναι ουσιώδες για όλα τα παιδιά καθώς διδάσκει μέσα από το παιχνίδι». Και εξηγεί: «Ο αθλητισμός για τα παιδιά μπορεί να είναι ένα παιχνίδι που ανυψώνεται πέρα από τη νίκη και την ήττα, υπερβαίνει τη σοβαρότητα, είναι γεμάτο με χαμόγελα, με ευχαρίστηση και εσωτερική ικανοποίηση. Ένα παιχνίδι που μπορεί ενισχύει το συναίσθημα της χαράς, της διασκέδασης, της πειθαρχίας, της συνεργασίας και της ενότητας και να συντελείται η ενίσχυση των κινήτρων αυτοέκφρασης καθώς και των κινήτρων αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης των παιδιών».

Ακολουθώντας τη σκέψη του Ολυμπιονίκη, o Σταύρος Θεοδωράκης ανήρτησε στο Facebook:

Είδατε στο thelopotami.gr τις σκέψεις του Δημοσθένη Ταμπάκου; «Δένει» όλα αυτά που, σκόρπια, όλοι κάποια στιγμή έχουμε σκεφτεί:
– Ένα παιδί ξεκινάει να παίζει πολύ καιρό πριν μάθει να μιλάει
– Το παιχνίδι εξελίσσεται σε άθληση
– Με την άθληση τα παιδιά μαθαίνουν να βασίζονται σε φίλους, να εξασκούν δεξιότητες και να αντιμετωπίζουν μικρές και μεγάλες δυσκολίες
– Με τη χαρά της άθλησης διδάσκεται η συνεργασία, η πειθαρχία και τελικά ενισχύεται η αυτοέκφραση, η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθηση των παιδιών.

Μια αλληλουχία σκέψεων που επιβεβαιώνονται από τις παγκόσμιες επιστημονικές έρευνες οι οποίες δείχνουν ότι τα παιδιά της άθλησης έχουν προβάδισμα στην ευτυχία και πετυχαίνουν πιο εύκολα στη ζωή τους.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε ώστε να διευκολύνουμε ΟΛΑ τα παιδιά να φτάσουν στο γήπεδο, τον στίβο, στους… κρίκους;

Εδώ πρέπει να απαντήσω εγώ:
– Να διαθέσουμε κουπόνια σε όλους τους μαθητές για αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες (αυτό που ξεκίνησε ο Μακρόν στην Γαλλία).
– Να αποκτήσουμε επιτέλους εθνικό αθλητικό χάρτη με το σύνολο της δημόσιας αθλητικής υποδομής ανά περιφέρεια και ανά δήμο. Με περιγραφή της λειτουργικής τους κατάστασης και της τρέχουσας χρήσης τους. Και όλα αυτά να είναι διαδικτυακά διαθέσιμα στους πολίτες.
– Η Ελλάδα με ελάχιστες, μετρημένες στα δάκτυλα των χεριών, εξαιρέσεις, δεν χρειάζεται νέες αθλητικές εγκαταστάσεις. Χρειάζεται όμως συντήρηση και αξιοποίηση των αθλητικών της υποδομών. Εκεί πρέπει να επικεντρωθούμε. Με δημόσιες επενδύσεις, με συνεργασίες όπου χρειάζεται με ιδιώτες και κυρίως με αποφάσεις που θα απαντούν στις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών και τελικά των παιδιών μας.

Γιατί αυτό που λέει ο χρυσός ολυμπιονίκης είναι η αλήθεια: «Το να περάσουν όλα τα παιδιά από το «σχολείο» του αθλητισμού είναι μια επένδυση ζωτικής σημασίας για την κοινωνία».

Στη φωτογραφία ο μικρός Αντρέας δείχνει στον Δημοσθένη Ταμπάκο τις ικανότητές του στο μονόζυγο.

Δείτε εδώ


«Το 40% των γυναικών που ρωτήθηκαν φοβούνται τη σεξουαλική κακοποίηση και τη σωματική βία. Η πρόταση του Ποταμιού για συνεχείς περιπολίες ποδηλατών αστυνομικών στις «κόκκινες περιοχές», θα σταματούσε το ντόμινο της ερήμωσης ολόκληρων γειτονιών».

Δείτε εδώ



«Εμείς είμαστε η αιτία της μεγάλης φυγής», λέει τολμηρά ο Γιώργος Αμυράς. «Το βάρος της επιστροφής τους πέφτει αποκλειστικά σε εμάς που μείναμε εντός. Εμείς πρέπει να κατεδαφίσουμε την αναξιοκρατία, την διαφθορά, ένα κράτος φτιαγμένο οθωμανικά, την ανομία και γενικώς τα 1002 κακά που όλοι τα ζούμε και τα ξέρουμε απ´έξω κι ανακατωτά…. Όταν λοιπόν λέω “Θέλω να μπορούν να επιστρέψουν!’’, στην πραγματικότητα λέω ‘’Θέλω να αλλάξουμε!’’, ‘’Θέλω να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα’’. Τότε θα έχουν λόγο να επιστρέψουν».

Δείτε εδώ


«Ο Ούγκο, ο Κρίς, η Αϊσέ, ο Χασάν, η Χάνα, ο Σεργκέϊ…. παιδιά που στέκονται δίπλα μας στη στάση του λεωφορείου, είναι συμμαθητές και φίλοι του γιου και της κόρης μας. Έχουν τα ίδια άγχη και τα ίδια όνειρα με τα δικά μας παιδιά. Αλλά ζουν συνήθως σε πιο δύσκολες οικονομικές συνθήκες κι έχουν ένα πρόβλημα παραπάνω: τον τρόπο αντιμετώπισής τους από ένα τμήμα της κοινωνίας.»

Δείτε εδώ


«Είναι τόσο δύσκολο για την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής να ξανακάνει πάρκο το Πεδίον του Άρεως; Να ξαναρχίσουν να παίζουν εκεί παιδιά», λέει ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς σε παρέμβαση του στο thelopotami.gr με τίτλο «Θέλω «φτου ξελευτερία» ξανά στο Πεδίον του Άρεως.»

Δείτε εδώ


«Ο Ζακ ήταν ένα ταλαντούχο παιδί. Αγωνιζόταν για τους πάσχοντες από HIV και τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και είχα νιώσει την φλόγα του», λέει ο εικαστικός και ηθοποιός Άγγελος Παπαδημητρίου σε παρέμβαση του στο thelopotami.gr με τίτλο «Θέλω χείρα βοηθείας και όχι πόδια τιμωρίας».

Δείτε εδώ




Δείτε τα Θέλω και τις λύσεις που προτείνουμε,εδώ


Στείλτε μας τα δικά σας θέλω,εδώ

Επιστροφή